top header
صاحب فضیلت استادسید عبدالرسول موسوی تهرانی

«هوالغفور»


مدتها بود دوست داشتم درباره مرد زهد ؛ تقوا و تجسیم فرهیختگی و علم‌؛ استادم حضرت آیت الله سید عبدالرسول موسوی تهرانی مطلبی بنویسم‌ و بگویم که بدانید فضیلت و صاحبان فضیلت هنوز هستند و در این دنیای پر از جنس بدل هنوز طلای ناب با عیاری بالا یافت می شود.تقدیر اینگونه بود که این یادکرد مصادف با رحلت همسر مکرمه حضرتشان رقم بخورد.استاد که از نوادر علمای شیعه واز برجستگان‌از مدرسین حوزه علمیه محسوب می شود در کنار تدریس علم روح معنویت و تقوا و وارستگی را به جان شاگردانش روان می کند .مظهر تام‌ یکرنگی و اخلاق است .او سیمای تابناک یک مربی کامل را به نمایش می گذارد و کسی محضرش را درک نمی کند الا اینکه با عمق وجودش فضایل بیشماری را به وضوح در او می یابد.
امروز عصر(چهارشنبه) به قم‌رفتم‌ تا به پاس آنچه از او آموخته ام در غم از دست دادن همسرش او را همراهی کنم علما و فضلای گوهر شناس در مسجد گرد امده بودند تا در غم او شریک باشند .در همه احوال او را پاییدم و زیر نظر داشتم کاملا معلوم بود که بی تاب از دست دادن همسرش می باشد و قرار ندارد چندین سال بود او را در بستر بشخصه پرستاری کرده بود و مصایب او را به جان خریده بود .....(که قصه ای دراز دارد) آخرین وداع او در سر قبر وگریه های او سر نماز برای اطرافیان شکننده بود وقتی صدای ذاکر به روضه مادرشان فاطمه زهرا و عمه شان زینب کبری بلند شد اوج بی تابی اش رقم خورد من همیشه حریت و آزادگی اش را در دل می ستودم وامروز دیدم که این مرد آزاده و غیور با عمامه کوچک و قدیمی اش چگونه با عزت و عظمت در میان دوستدارانش مانند نگینی درخشندگی داشت و ثابت می کرد العزه لله /عزت را خدا می دهد و لا .غیر