top header
نوستالژی (خاطره‌انگیز، یادمانه یا دریغ‌پنداشت)

وسع کرسیه السماوات و الارض
نوستالژی (خاطره‌انگیز، یادمانه یا دریغ‌پنداشت) یک احساس غم‌انگیز همراه با شادی به اشیا، اشخاص و موقعیت‌های گذشته است.آرزومندی عاطفی و احساس گرمی نسبت به موقعیتی در گذشته که شاخصه اصلی اش دلتنگی حاصل از یادآوری گذشته‌های درخشان یا تلخ و شیرین است برخلاف قدیم که دریغ خوردن برای گذشته نوعی بیماری تلقی می‌شد، ظاهراً امروز اغلب معتقدند این احساس نتایج بسیار مثبتی برای فرد به همراه دارد.
نوستالژی ها گاهی عمومی است وسطح جامعه را در برمی گیرد وگاه فردی است وفقط برای یک فرد خاطره انگیزه است.
این صندلی یکی از اساسی ترین خاطره انگیزی های(نوستالژی های) زندگی من است .یک صندلی قدیمی آهنی تاشو با رنگ سبز که در زمان خودش به اصطلاح مد بود.به رسم آن روزگاران که روضه خانگی ها برقرار بود( که مع الاسف ورافتاد) هر ماهه طبقه دوم منزل پدری ما روضه خانگی برگزار واین صندلی گشوده می شد و روضه خوان که پیرمردی ساده وخالی از حنجره ای طلایی بود بر روی آن می نشست وفقط بیست دقیقه ذکر مصیبت ارباب بی کفن را زمزمه می کرد وزنان محله آرام آرام گریه می کردند وما "نگاه می کردیم واثر می گرفتیم".از بلندگوهایی میلیونی ، مداحان میلیونی تر ومنابر سراسر تکبر وفخر فروشی وپاکت ساز خبری نبود، ساعتها نیز سینه نمی زدند ودوربین ها از همه جهت ابعاد مجلس را ثبت نمی کردندو جمعیت هم موج نمی زد.اما "اثر" بود.آنچه بر روی این صندلی ها می گذشت نهال نوپای محبت به اهل بیت را در وجود امثال من آبیاری نمود وبزرگترین سرمایه زندگی ام را به من اعطاء می کرد.مجلسی که اساس آن" خلوص " و"اعتقاد " بود بدون کمترین هیاهو والتهاب دست اهالی محفل خود را می گرفت وتا سر منزل سعادت وخوشبختی می برد ودر بهترین جایگاهها یعنی "محب اهل بیت بودن" می نشاند.
صندلی ای که بنیادی ترین وارزشمند ترین زیرساخت وجود من در روی آن رقم خورد.وبه من فهماند از کجاهستم به کجاباید بروم وچگونه باید طی طریق کنم.آنچنان که حضرت امیرالمومنین علی (علیه السلام) فرمودند: «رَحِمَ اللّهُ اِمْرَاً عَلِمَ مِن أینَ وَفی أینَ وَ إلی أینَ.آنچه برروی این صندلی گذشت با تمام سادگی اش به من مسیر را اموخت که هرچه هست در مسیر حسین(علیه السلام) و پدر حسین واولاد اوست.
کاش آن روزگاران برگردد

شهریور95